Morten med den flotte leopard veska si…
GJETT om me har kost oss! Tidenes ferie med tidenes vener, og ikkje minst tidenes bryllaup!
Kroatia var enda vakrare enn me hadde forestilt oss, og allereie på taxituren frå flyplassen til Dubrovnik konkluderte me(eg), at her vil me bu!
Me reiste frå skikkeleg drittvèr i Frankfurt. Sjekk den flykøen! Alle rømer til sola?
Framme i paradis.
Me ankom Dubrovnik seint mandag, hoppa i finstasen og møtte heile gjengen på middag. Middagen blei inntatt på restaurant Dubrovnik midt i gamlebyen. Nokon var svært nøgde med maten, andre blei litt snurt når dei oppdaga kva scampi i Kroatia betyr. Ikkje så veldig mykje mat, og desto meir arbeid. Eg derimot bestillte meg abbor og var strålande nøgd. Kelneren renska til og med fisken min, så eg kunne konsentrera meg om da eg gjer best, eta.
Neste dag bar det avgårde i båt til øya Lokrum, som ligg rett utanfor gamlebyen, anbefalast!
Og på Lokrum kom plutseleg ei brur dinglande.
Eg og Morten konkluderte med at denne båten hadde akkurat rett storleik.
Den største positive opplevinga på turen var maten på hotellet vårt, hotell Lapad! Nydelig hotell med eit kjempebra kjøkken. Nokon av dei beste måltida åt me på Lapad restauranten.
Hotell Lapad, bilete begge veier. Hotellet låg rett ved sjøen, heilt nydeleg. Anbefalast!
Kroatia har dei beste tomatane eg nokon gong har smakt. Denne herligheita åt eg kvar morgon til frokost. Delish!
Nydelig sverdfisk, og frå Lapad.
Særs nøgd!
Me fekk og tid til å reisa til øya Lopoud, cirka 3o min med båt frå gamlebyen.
På vegen dit oppdaga me alternativ “lounging” på båt. Dama i sofaen tok livet med ro.
Lopoud. Badeløva er fornøyd.
På veg heim igjen frå Lopoud, linselusa med hotellet i bakgrunnen.
Alle utan barn gjekk ut og åt på ein restaurant rett utforbi inngangen til gamlebyen. Klarer ikkje huske navnet, men da gjer igrunn ingenting. Den anbefalar me ikkje…. men kjempefin beliggenheit. Maten (bortsett ifrå risottoen)…. not so much.
Dags for bryllaup! I 40 varmegrader……hett!
Ein nydelig dag.
Brura var nydeleg og det vart ein del grining og hulking. Når me er ein så stor jentegjeng som me er, tosifra faktisk, og som har kjent kvarandre sidan me var små drittungar, kan ein vel ikkje forventa noko anna enn grinings!
Eilen dokumenterer sløret nøye
Fantastisk bryllaupslokale.
Gjett kven som fekk buketten!WOOP WOOP! Strålande fornøyd! Da må me nesten gifta oss neste år då!
Dagen etterpå rappa Morten badeleiken frå Hølje, og kvelva seg i bassenget. At Hølje er under 2 år, stoppa ikkje denne mannen. Badeleiken skulle han ha.
Enda ein middag ved hotellet, heile bøtteballetten!
Dei ansatte på hotellet vårt var supersnille som laga langbord til oss, 2 kvelder med bassenget. Ein haug med striler og 3 barnevogner, var visst heilt i orden
På ferie er det obligatorisk med sjokoladedessert.
På fiskerestauranten Orsan bestillte eg spaghetti til forrett. Det skulle visa seg å vera lurt.
For den var kjempegod! Fram til no hadde eg konsentrert meg kun om sjømat, men pinadø. I Kroatia er dei god på pasta!
Litt flaut, men dette husker eg ikkje kva er. Ein fisk ihvertfall
Innimellom all etinga fekk me skvist inn litt snorkling og bading.
Lokrum for andre gong.
Me konkluderte med at mafiaen likte seg og på Lokrum.
Siste dag kjørte eg og Morten ein solo middag og gjekk for å ta dei obligatoriske turistbileta av gamlebyen.
Fann enda ein passande båt gitt.
På restauranten Arsenal(såvidt eg fekk med meg Morten inn).
Her hadde dei kjempegod service, og kjempefin beliggenheit. Litt kald sjøbris i fleisen er ikkje feil når ein et middag.
Sidan pastaretten var så god på Orsan, kjørte eg på med pasta på Arsenal og. Spaghetti som bada i fløte…. treng eg sei at det var godt??
Utsida av restauranten.
Sidan det var ein smule hett når me var i Dubrovnik, må me ærlig innrømma at lysten til å finna litt bortgøymte lokale restauranter forsvann. I så varmt vær blir me igrunn ganske apatiske og gjekk ofte for det enklaste. Men sjølv om me ikkje fann lokale skatter som me gjorde ifjor i Barcelona, er me strålande fornøyd! Maten var god, vinen var god, vèret var heilt strålande og me har fantastiske vener!
IS!
Så kom dagen når me måtte sei snakkast, til Dubrovnik.
Og snakkast, til Lokrum.
Passe fornøgde på flyplassen. Heilt til me oppdaga kven me skulle fly med. Smellfeite amerikanarar! Ingen under 100kg! For nokon som ikkje syns flyging akkurat er ein favorittaktivitet blei dette eit lite stressmoment: “Seriøst, klarer flyet å letta!?. Kan me venta på neste fly?”. Då er det flaks eg har ein sympatisk sambuer: “Du lander ihvertfall mjukt”
VRÆL.
Etter at me kom heim har me laga masse god mat.
Oppskrift kjem
